De laatste maanden heeft u, de Nederlander, in groten getale de film De Gelukkige Huisvrouw bezocht. In 2001 beschreefHeleen vanRoyen in de roman waarnaar deze film gemaakt is een bevalling die – ahum – niet bepaald vlekkeloos verliep. Van Royen schetste in haar boek haarscherp de twee kampen waarin de wereld van het Nederlandse bevallen verdeeld is: de vroedvrouw die wil dat alles zo natuurlijk mogelijk verloopt en die de hoofdpersoon drammerig de richting wierook en baarkruk duwt, tegenover de gynaecoloog die ongevraagd toucheert en over het ziekenhuisbed heen een gesprekje met haar man heeft over golf.
Het veelgeprezen Nederlandse systeem van thuisbevallingen met uitwijkmogelijkheid naar het ziekenhuis stond niet ter discussie. Onderzoek laat nu zien dat er bij een thuisbevalling wel degelijk sprake is van een verhoogd risico op een dood kind. De onderzoekers stellen onder meer een fusie van de beroepen verloskundige en gynaecoloog voor om het beste van deze twee werelden te verenigen. ‘Er is iets met de onafhankelijkheid van die twee waardoor zij niet optimaal samenwerken’, is het understatement waar onderzoeker Kwee mee komt.
De onderzoekers achten het daarnaast van groot belang dat vrouwen beter voorgelicht worden over de risico’s rondom bevallen. Dat lijkt nogal een open deur, maar dat is het niet. De bevalling van hoofdpersoon Lea in De Gelukkige Huisvrouw was géén dramatische, bloederige uitvergroting van deze gebeurtenis, maar eerder het relaas van een niet uitzonderlijke bevalling. Toch werd in de pers aanstaande moeders aangeraden dit boek vooral niet te lezen. Zij mochten eens weten wat ze te wachten staat.
Dat vrouwen blijkbaar niet voldoende geïnformeerd worden is ernstig. Dat er lieden zijn die denken dat het beter is als vrouwen niet geïnformeerd zijn over de realiteit van bevallen is op zijn zachtst gezegd verontrustend. Ronduit verbazend is het dat vrouwen niet zélf op zoek gaan naar informatie. Legio zijn de vrouwen die ik tegenkom die níet naar een zwangerschapscursus gaan (want ik ga echt niet zitten puffen en met andere vrouwen over maxi cosies praten), geen enkel boek openslaan over bevallen (je hoeft er niks over te weten want het is natuurlijk) of zich anderszins voorbereiden op deze, laten we wel wezen, wereldschokkende gebeurtenis.
Dat baart mij pas echt zorgen.
Lieve Albert Heijn,
Matthijs van Nieuwkerk zegt het bijvoorbeeld héél vaak. Huh? Jeroen Pauw zegt het ook. Daar schrik ik toch van. Als twee niet onaanzienlijke leden van het vaderlandse journaille zich dit regelmatig laten ontvallen, dan zal het wel aan mij liggen dat ik het heel LELIJK vind, mensen. Maar belangrijker: wat betekent het eigenlijk?
algemeen’, meestal, dus. Ook is mij dé algemeenheid bekend: een cliché, een dooddoener, een opmerking zonder inhoud. Iemand kan in algemeenheden praten. Dat betekent dat hij of zij zich van veel nietszeggende zinsneden bedient. Maar ‘zijn algemeenheid’? Over wiens algemeenheid gaat het dan? En één algemeenheid der dingen, bestaat die?
Zodra de eerste spruit geboren is komt er een bepaalde waanzin over moeders. Héél raar is dat. Opeens praten anderszins intelligente en aardige vrouwen over de vorderingen van hun pasgeborenen alsof het geweldige prestaties betreft. Vaders doen dit in mijn ervaring overigens in veel mindere mate. Even kijken of u het herkent: babies die al met elf maanden lopen. Alsof dat heel knap is en belangrijk. Heeft u ooit over iemand van in de dertig gedacht: ‘Kijk hem, je kan echt zien dat hij vroeg heeft leren lopen’? Babies die met acht maanden hun eerste woordje zeggen. Kunnen die de rest van hun leven beter praten? Worden die politicus of talkshow-host? Of die met drie maanden al zelf om kunnen draaien. Topatleten in de dop?
In mei stond in NRC Handelsblad een interview met cardiologe Yolande Appelman. Zij vertelt over de atypische klachten die vrouwen hebben bij hartinfarcten waardoor vaak een late, of verkeerde diagnose gesteld wordt. Een akelig probleem dat vrouwen treft. Appelman heeft geen kinderen. In het interview zegt ze dat ze af en toe wel denkt dat vrouwen die werken en kinderen hebben het zichzelf erg moeilijk maken. Oeioeioei. Dat had Yolande nou niet moeten zeggen.
Zoute Vrouw is niet Blauw